Wouter Bos

Wat opvalt bij Wouter Bos is zijn moeite met zijn persoonlijke uitstraling en het imago dat eigenlijk bij de PvdA hoort. Zijn zelfbenoemde grote voorbeeld, Joop den Uyl was de vlees geworden vertegenwoordiger van het socialisme.

Wouter oogt niet als een socialist die voor de troepen gaat staan, hoewel hij het wel doet. Waar den Uyl heel duidelijk zijn eigen lijn volgde, luistert Wouter heel goed naar wat de samenleving en zijn omgeving in het bijzonder verwacht. Dit leverde hem de bijnaam van draaikont op, omdat de wensen van de achterban nogal eens veranderen.

Een 3 luistert heel goed naar wat anderen succesvol vinden, om dat vervolgens te vertalen in een enthousiast verhaal wat ogenschijnlijk uit de koker van de 3 zelf komt. De briljante student, gymnasium in record tijd en 2 studies cum laude gehaald, zou heel hoog gekomen zijn bij Shell. Echter Shell is een bedrijf waar alleen de echte topman mag stralen. Mede daarom na 10 jaar een andere richting. Hoewel een 3 daar zijn eigen positieve succes verhaal van maakt getuige zijn uitspraak: “Links Nederland mag het bedrijfsleven niet aan rechts Nederland overlaten”. Zijn protestants-christelijke achtergrond en de politieke bevlogenheid van een succesvolle vader, zal er toe bijgedragen hebben dat hij juist voor een positie in de schijnwerpers bij de PvdA koos. In record tijd,1998 in de kamer, 2000 staatssecretaris en in 2002 werd hij partijleider bij de PvdA. Hoezo succes? Het imago van Wouter kende zijn hoogte punt in de periode daarna. In de peilingen was hij op papier nog succesvoller dan Joop den Uyl in zijn beste jaren. De winnaar straalde aan alle kanten en was volledig in zijn element. Een zeer gezonde 3 met een sterke 2 vleugel op dat moment. (ik wil ook thuis zijn om voor mijn kinderen te zorgen) Tijdens en na de verkiezingen van 2006 ging het minder. Wouter overspeelde zijn hand, stak te veel boven het maaiveld uit. In de dominante 6 cultuur van de PvdA en ook de achterban, werd dit niet gepikt. Zelfs het demonstratief afdoen van de stropdas, om aan het imago van de linkse achterban te voldoen hielp niet meer. Van een peiling van 60 zetels werd het uiteindelijk 33 zetels. Een winnaar wil winnen en zal zich altijd identificeren met het succesvolle deel. Wouter gaf hiervan een schitterende demonstratie tijdens het uitslagen debat. Hierin verklaarde Wouter doodleuk dat links had gewonnen, daarbij de winst van Groen links en de SP zichzelf toe te eigenen. Ook tijdens, de zogenaamde 2e troonrede van Wouter tijdens Prinsjesdag 2009, deed hij het voorkomen alsof het licht economisch herstel voornamelijk toe te schrijven is aan zijn eigen acties. De veroorzakers van de crisis zijn vanzelfsprekend de anderen. Met charme en de onnavolgbare ijver van een echte 3 weet hij uitstekend te laveren in de politieke arena. Waarbij hij nog steeds tijd vindt om aandacht te geven aan het thuisfront zoals een 3 met 2 vleugel betaamd.