De Mexicaanse visser

Beste Jaap,
Het is inderdaad een mooi verhaal over vertrouwen wat je de laatste keer vertelde. Zoals wij verwacht hadden met dit project, roept het ene verhaal het andere op. Het volgende verhaal bestaat in vele varianten maar komt steeds weer op het zelfde neer. Het gaat over geluk en tevredenheid. Iets waar in de huidige samenleving haastig aan voorbij wordt gegaan omdat er verderop wellicht meer is?

De Mexicaanse Visser

Een New Yorkse beurshandelaar is aan de Pacific in Mexico aan het bijkomen van de kredietcrisis. Op kosten van de Amerikaanse belasting betaler geniet hij van zijn niet verdiende bonus. Op een vroege middag staat hij op de pier van een schilderachtig vissersdorpje ziet een klein aftands bootje binnenlopen.

 Een Mexicaan, compleet met sombrero, die aan het roer staat, stuurt het scheepje behendig naar de aanlegsteiger. De beursmanipulator kijkt nieuwsgierig in het bootje en ziet daar twee tonijnen liggen. Geheel voorbijgaand aan de plaatselijke cultuur, spreekt de in Hawaï shirt geklede New Yorker de visser direct aan.

“Oh, een paar uur of zo,” antwoordt de visserman.

“Waarom heb je maar 2 vissen gevangen?”, merkt de trader op.

De Mexicaan schuift zijn sombrero wat omhoog en zegt: “Meer dan 2 vissen heb ik niet nodig om mijn gezin te onderhouden.”

De Amerikaan schudt zijn hoofd meewarig, “Zo wordt het nooit wat met de economie in Mexico, wat doe je dan met al je vrije tijd?”

Glimlachend antwoordt de visser, “Ik geniet van mijn siësta , speel wat met de kinderen, kijk een beetje naar het WK voetbal, schilder wat en wandel samen met mijn vrouw. ’s Avonds ga ik even naar het dorp om met mijn vrienden gitaar te spelen en te zingen en een Tequila te drinken…”

De beursman onderbreekt het relaas van de Mexicaan en zegt:
“Luister, ik heb Harvard gedaan en ik kan je wel helpen met het maken van meer winst. Je gaat vanaf nu 2 keer zolang vissen per dag. De extra gevangen vis verkoop je en met dat extra geld koop je na wat sparen een nieuwe extra boot waar je een van je luie werkeloze vrienden opzet. De helft van wat ze vangen is voor jou. Voor je het weet heb je een hele vissersvloot bij elkaar.”

Nu is de zakenman pas echt ontwaakt en het klatergoud stroomt als het ware uit de Amerikaanse mond.
“En dan hoef je straks je vis niet meer aan Jan en Alleman te verkopen, maar direct aan de visverwerkende industrie; na een paar jaar kan je zelfs de plaatselijke conservenfabriek overnemen. En dan heb je de hele keten in handen, baas over het vissen, het verwerken en de verkoop, man. Het is dan nog maar even en je kan verhuizen naar Los Angeles, of New York als je wilt, en van daaruit met overnames het bedrijf nog veel verder uitbreiden.”

Geheel overdonderd vraagt de visser: “Het wordt me allemaal wat veel, hoeveel jaar gaat dat wel niet duren?”

Na wat hoofdrekenwerk geeft het financiële genie antwoord: “Iets van vijftien, misschien twintig jaar, wellicht korter als je harder werkt.”

“En dan, señor?” vraagt de Mexicaan.

“Nou, dat is het betere werk!” roept de Amerikaan enthousiast, “want als de tijd er rijp voor is, verkoop je het hele zaakje en dan strijk jij miljoenen op, dan ben je schatrijk.”

“Miljoenen? Zó, werkelijk? Wat zou ik daar dan allemaal wel mee kunnen doen?” vraagt de jongeman ongelovig.

De zakenman kijkt hem een beetje meewarig aan en spreekt hem pocherig toe: “Met zoveel geld, kerel, kun je binnen de kortste keren lekker met pensioen gaan, koop je een leuk optrekje in een schilderachtig vissersplaatsje, kan je lekker uitslapen, de hele dag tv kijken, met je kleinkinderen en je vrouw samen leuke dingen doen, lekker naar de stad gaan en een tequila drinken met vrienden, beetje gitaar spelen en zingen en dansen. Geweldig toch?”

Moraal van dit verhaal:

Weet wat er in het leven werkelijk toe doet, en ontdek dan dat het allemaal al onder handbereik ligt.